Zima idzie.
Tak wiec wyskakujemy z kasy i zaopatrujemy sie w lekkie wiazania oraz pokraczne, lekkie skorzane trzewiczki, montujemy wszystko na wczesniej przezornie przywiezionych z ojczyzny lekkich nartach i wszystko wrzucamy na auto. A jakze! Pulki wyglancowane - do bagaznika. Plecaki, a w nich 2 kilowa poledwiczka, troche ciuchow i 10 pampersow. Na te kupe - Jasiek.

Jedziemy na wycieczke.

Cel wybrany wprawnym okiem mosci M - hyttka na 900 mnpm, czyli ze sniegu bedzie! Teraz trzeba jeszcze dosc wysoko podjechac autem, zeby wszystko slizgiem przetransportowac. I jest, prosze jakie szczescie - droga na mapie wije sie zygzakiem prawie pod schronisko! Jedziemy do Reinsvassbu, niedaleko Sunndalsøra.
Piatek. Pakowanie zajmuje nam pol dnia, wyjezdzamy juz o 16.00. Pogoda marsowa, deszcz (pada od 9 tygodni bez jednego dnia przerwy), zimno (rzesko, jak by M powiedzial) i generalnie szara maz. Dojezdzamy na 18.00 pod szlaban i wtedy pada TO pytanie: "..Mamy klucz do hytty, tygrysku?..". ..Ba.. Wracamy..

Niedziela rano - pobudka. Szybkie jajka z kielbaska, kawka i juz jestesmy w drodze. Idzie nam znacznie lepiej, bo dzis slonce!! Zadnej chmurki nie widac! Uiszczamy bompenger (szlaban) i wsuwamy sie w dluga na 45km doline z gorzyskami pod max 1800mnpm po obydwu stronach. Waska szutrowa droga pnie sie najpierw lagodnie, potem stromym zygzakiem do gory. Po kilkunastu kilometrach przejezdzamy granice sniegu i juz sie pakujemy na zewnatrz. Sloneczko daje, daje! Napotkany pan z pieskiem uspokaja nas, ze wedlug prognozy nie powinno byc opadu sniegu, wiec nie musimy zapobiegawczo zjezdzac autem nizej (..uff..). Tylko uwaga! Prognoza w Molde nie sprawdza sie nigdy.. chyba, ze zapowiadaja deszcze.


Jas, o dziwo zachwycony swoja aktualna sytuacja. Opatulony w polarowe body, kombinezon i to wszystko razem na sile wepchniete w puchowy spiworek. Smok. Butla za pasem.

Ruszamy. Pierwsze metry ida nam ochoczo i lekko. Po drodze przysypanej niewielka iloscia sniegu pniemy sie powoli w gore.


Mijamy kilka wodospadow i cudacznych lodowych lak..







..napotykamy lodowe kutasy (kaktusy, I mean..)..



i rodzinke jadaca w gore pobawic dzieci w sniegu. (!! ;-)) Ci przyklaskuja naszemu pomyslowi dojscia nad jezioro, choc jak sie okazuje, mamy przed soba jakies 10km. A wycieczka, wg glownego organizatora, miala trwac male 2 godziny*.

*liten time-mala godzina, czyli godzina, ktora przejdziemy latwo, bez wysilku; okreslenie dotyczy glownie turustyki :-)







Po mniej wiecej godzinie okazalo sie, ze moje nowe, lekkie trzewiczki zaczynaja wrzynac mi sie w piety. Nic nie szkodzi - zaklejamy Compeed. Rewelka.
Kustykajac, wydajac odglosy skrzypiacych drzwi (??) podazam za moim kochanym cyborgiem i dzieckiem. Ten zas sunie rowno, lewa, prawa, lewa, prawa.. Wio, koniku!
Po godzince dochodzimy do tamy, gdzie droga odbija w bardziej dziki teren. Tam juz droga porzadnie zasypana, czasem trudno nam ja odnalzezc. Po drodze przerwa na herbate i mleczko. A pozniej zaczyna sie juz krajobraz jak z ksiezyca. Mniam..Mniam! To lubimy!



Mijaja kolejne 2 godziny. Slonce powoli zaczyna zachodzic. Dochodzimy do drugiej tamy, ktora zwiencza nasze jezioro. Osobiscie ledwo powlocze nozgami. Zdjelam dopiero co foki, bo teren mocno sie wyplaszczyl, wiec nie ma co szarpac lapami.
Pociecha w tym , ze chatka nad jezioremwlasnie sie znajduje. Wiec zapach kolacyjki, ciepelko i nozki na stole tchna we mnie otuche. Wchodzimy na most i stad, jak sie okazuje .. widac juz nasza hyttke..

:-))

Trzeba podjac decyzje, wracamy czy nie? Wizja powrotu drugi raz z rzedu, a dodatkowo perspektywa zjazdu na "szczudlakach" z porzadnym obiciem tylka w efekcie, sklania mnie ku podjeciu dalszej wedrowki na ten dzien. Jas natomiast zachwycony - spi! :-)

Teraz truchtem przez tame, potem 4km wzdluz brzegu jeziora.Hyttka przybliza sie niemrawo. Wypatruje jakiegos swiatla, moze dym z komina.. ale nie, ciagle jestesmy za daleko.
po jakiejs godzinie mijamy przewezenie jeziora, czyli jestesmy prawie w jego polowie. Zaraz zaczynaja sie klocki - musimy przejsc przez wyschniete koryto rzeki. Widac, ze i mosci M ma juz powoli dosyc. Nozki mniej zwawo.
W oddali widac splywajaco rzeke, tuz przy naszej hyttcie. Modle sie w glebi duszy, zeby jakis mily patriota byl wybudowal mostek.. Jasiek zas rozrykuje sie na dobre. Ma juz dosyc i pewnie glodny. Zreszta my tez!!
Okazuje sie, ze mostek jest - trzeba tylko sie przez te kladke przetransportowac i bedziemy. Z niewielkimi stratami ladujemy po drugiej strony i juz z nartami w jednej rece i dragiem pulek w drugiej pedze do domku. Flaga dumnie powiewa, jakby inaczj. Marek czlapie z tylu w mokrych butach po kolana. Drzwi, klodka..trach. jestesmy w srdku. Teraz szybko 1.ogien, 2.przewinac Jaska (ostatnie 6 g.temu), 3. jedzenie. Prowiant jest - wszystko czego dusza zapragnie, biorac pod uwage pragnienia czlowieka w naszej sytuacji. .-) W miedzyczasie zabezpieczyc sprzet, naniesc wody, drewna i tysiac malych sprawek.
Ale jest czad..Czlowiek spocony i obolaly. W miare jak robi sie cieplej napelnia nas powoli to niesamowite uczucie, pozytywna energia, harmonijny spokoj. Wiem, ze telefon nie zadzwoni, ze nie bede dzis sprawdzac maila i ze w zasadzie nawet gdybym nie poszla do pacy nastepnego dnia, nikt by mnie nie znalazl i tam nie zaciagnal.. :-) ufff...
marzenie.
teraz trzeba polozyc dzicko spac, jak to zrobic bez karcera? klejne proby koncza sie mniej badz bardziej spektakularna ucieczka z lozka, krzykiem i stekaniem. po okolo 30stu razach, w koncu dziecko zoatsje zasznurowane w spiworku jak w kokonie. bez specjalnego zachwytu..
jas w koncu zasypia.. ogie trzeszczy w kozie, jest juz bardzo przyjemnie cieplo, popijamy winko, ktore rozpala sie od ust do brzucha niebianskim uczuciem. ledwo mamy sile na rozmowe.

powoli zapadamy sie w noc.. niestety po polnocy jasiowi udaje sie wygrzebac kokonu, rozszarpac sznureczki, wydrzec puszek i z rykiem lwa wyrywa nas z blogostanu. Godzine bawimy sie w berka, w koncu marek udoskonaliwszy cocoon perswaduje Jasiowi nocna cisze i juz spokojnie do rana.
Pobudka nie jest nam potrzebna - para z ust, woda na kawke zamarznieta. Jasiek nie wysciubia noska ze spiworka (..ciekawe dlaczego??). Marek zostaje wyekspedjowany celem rozpalenia ognia i przygotowaia chatki do snidania. Oczywiscie kawka jest, niestety bez mleczka. Robimy sobie nalesniki z paczki z kremem czekoladowym. Pycha. Za oknem niezbyt zachecajaco.

Molde

W Molde mieszkamy juz prawie rok. Miasteczko zwane miastem roz (roseby) rzeczywiscie bardzo piekne. Nie mowie tu o architekturze, bo ta srednioklasowa w calej Norwegii nie budzi wiekszego zachwytu, choc moze rzecz gustu. Mam raczej na mysli polozenie - na poludniowym stoku wsrod calej masy gor, no i oczywiscie morze. Raj dla amatorow sportow wszelakich, zaznaczam - oprocz tenisa. Mamy nawet pole golfowe, choc jeszcze nie bylam. Ludzie kolorowi, typ drobnomieszczanski - czyli kazdy wie, co u sasiada w trawie piszczy, choc nigdy sie do tego nie przyznaje. Niestety, jak to czesto w parze idzie - duzo zapalonych wyznawcow, dumnych i wytrwalych w swojej chrzescijanskiej wierze. W ten sposob po raz pierwszy mam okazje narazic sie kolezankom i kolegom katolikom. Ale miejmy to z glowy.

Kilka dluzszych krokow za naszym domem zaczyna sie trasa biegowa (zima) badz tez wyczynowa trasa spacerowa na wozek (a nawet kiedys udalo sie markowi wciagnac mnie tam na rowerze), ktora prowadzi na zupelnie wyjatkowy szczycik zwany Varden. Widac zen 222 osniezone szczyty Romsdals Alpene, siegajace pod 2000m, a kiedy czlowiek sie naprawde postara mozna nawet wypatrzec baszty Trollveggen, co do ktorej, jak mawia mistrzyni - z przyklekiem..

Inna z tych milych spraw - pieknie zadbane ogrody, kwiaty na ulicach i te rododendrony,roze,rabaty! Molde lezy na takiej samej szer geograficznej jak np polnocna czesc Labradoru, kraina wiecznych sniegow, a uprawia sie tu i to z powodzeniem roze! Dziekujemy ci

Golfstrom. :-) Moze nawet uda mi sie wyhodowac mojemu Markowi fige z makiem w naszym ogrodku. Specjalnie dla tych celow skolowalam jedna z Bardzo Udanego Drzewa Figowego pod Madrytem i teraz ja susze. :-))

Ale co do suszenia, to juz sprawa na kojelny rozdzial.